|
Odo do ma
Qund’eo
figgeu e mae barba o me portava a pescà,
no
gh’ean demoe ciù belle
che
a neutte ammià e stelle
Co’
o canto do mà e i pesci a mi vixin,
profummo
in te l’aia e l’ea zà matin.
E
barche passavan sciù e zù,
mentre
da o çe spontava un raggio de so,
l’immenso
mà o l’ea de colore bleu,
ma
o ricordo ciù bello o l’ea o seu odò…
I
anni en passae da quelli giorni,
ma
de pescà no me son stancòu,
sempre
con mae barba e a mae cannetta,
perché
do mà me son innamuòu.
De
neutte e stelle en sempre quelle,
o
canto do mà no se peu cangià,
e
barche, o so o profummo en sempre là,
ma
penso sempre ciù a quell’odo do mà…
Chissà
se quande ciù no ghe saiò quarcosa ghe restià,
de
quelle bellezze che ho conosciuo da figgeu
e
fin che scampo me restian sempre in cheu
E
se un giorno ciù no ghe saiàn,
me
ricordiò sempre de quell’odò do mà…
( Roberto ) |